BİR ANNENİN FERYADI

2007-05-15 10:46:00

  Verem imiş hastalığım,dediler ki ''Çaren yok!'' Yanıyorum,hararetten bir yudum su veren yok. Bu hastalık kırdı benim kanadımı, kolumu, Ben yavruma doymamışken ,ayrı koydu yolumu. Öleceğim, ciğer parem, iyi dinle sözümü, Canım yavrum,belki artık hiç göremem yüzünü. Kimse yok ki, bırakayım,seni emin ellere. Sen ağlarken,ben kambrimde bakarmıyım güllere? Ne olursun,hiç ağlama,çatma hilal kaşını! Kimsesizsin minik yavrum,kimler silsin yaşını? Kimler seni,doyuracak, kimler seni saracak? Kimler''Yavrum,gelin olmuş''diye hayal kuracak? Ah bilseydin, senin için ne hayaller kurmuştum. Bir gün kızım, büyür diye hep düşünüp durmuştum. Bu feryadım sitem değil, ben razıyım kadere. Körpe kuzum,minik kalbin dayanırmı kedere? Küçüksün, dünya seni harap eder bebeğim. Seni öyle, kundağında nasıl koyup gideyim? Yapayalnız çekemezsin bu hayatın derdini. Ne olur yavrum,sakın üzme harap etme kendini! Son bir defa kundağını,sarar iken ağladım. Allah büyük,seni korur deyip ümit bağladım. Bir gün büyür,düşünürsen, Annem,Babam kim ?diye. Bir Fatiha oku yeter, senden bize hediye. Gel son defa koklayayım, nefeslerim sıklaştı. Karşımda dur,seyredeyim ölüm vakti yaklaştı. Ne o yavrum, ağlıyorsun, sus ağlama bir daha! Gidiyorum, artık seni ısmarladım Allaha!                  Sevda Orhan                   Adana  ... Devamı